هوای خوش شکوفایی

. والّا ظاهراً دنبالکنندهٔ یک منتقد ادبی هم پیش از هرچیز، باید عذر بخواهد. بابت سلام کردن به منتقد ادبی باید از همه عذر بخواهد. بابت لایک کردن بعضی مطالب منتقد ادبی از بام تا شام عذر بخواهد. بابت خندیدن یا نخندیدن به پست منقد ادبی از صغیر و کبیر عذر بخواهد. از اناث و ذکور عذر بخواهد! از ثباتِ مقدمِ خود عذرخواهی میکنیپای عصیان هر که را لغزید از اهل زمین! این مطلب سایه اقتصادینیا با عنوان «درسی برای منتقد ادبی» را در صفحهٔ فیسبوکش بخوانید. ...

. «فرزند عزیز مکرمم را زحمتافزا میشود که مرادخانبیک در حقیقت نوکر قدیمی ماست و بسیار کارآمد است و از قوهی او هر چیزی برمیآید و لیکن چون ما جایی نداریم که او را در کار داشته باشیم و چشم هم نداریم که بجایی دیگر برود و اما چون در حقیقت چشم به...

«فرهیختگانی که روزی شهرداری و آتشنشانی را در برابر بلدیه و اطفائیه ساختند اگر در برابر عادتهای زبانی مقاومت نمیکردند زبان فارسی هرگز مانند امروز نمیبالید و هنوز برای بسیاری از معادلهای جاافتادهی فارسی، حتی «گردش خون»، «کالبدشکافی» و «درمانگاه» باید کلمات قدیم یا اروپاییشان را به کار میبردیم» . از یادداشت آقای هومن عباسپور، مدرس ویراستاری و نویسندهی کانال انجمن صنفی ویراستاران دربارهی فرهنگستان زبان فارسی متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید +xa0نوشته شده در xa0۱۳۹۶/۰۷/۱۶ساعتxa0  توسط...

. «این برگ کاغذ سپید که در هر شبزندهداری سپید مانده، نشانهی بزرگِ تنهاییای نیست که همواره آغاز میشود؟» - گاستون باشلار؛ شعلهی شمع . از توییتر محسن آزرم عزیز ::در عشق تو انبهست تنهایی مندر وصف تو عجز است توانایی منسوانح العشّاق +xa0نوشته شده در xa0۱۳۹۶/۰۶/۱۹ساعتxa0  توسطxa0میناxa0 |xa0 ...

. «همانطور که احترازی از استعمال لغات یونانیِ داخل در فارسی در زبانِ خود نداریم (مانند پیاله و دیهیم و سپهر و الماس و درم و دینار و فنجان... و لگن و قپان و کالبد و لنگر و هیون و پسته و نرگس و زمرّد و سیم و مروارید….) همانطور هم لازم نیست که دشمنی با عرب را مانند خون سیاوش دنبال کرده و با کلمات عربیالاصل ِ فارسیشدهی خودمان به خصومت برخیزیم!» . «بعضی از ما نمیخواهیم کینهی عرب… را فراموش...

. «این برگ کاغذ سپید که در هر شبزندهداری سپید مانده، نشانهی بزرگِ تنهاییای نیست که همواره آغاز میشود؟» - گاستون باشلار؛ شعلهی شمع . از توییتر محسن آزرم عزیز ::در عشق تو انبهست تنهایی مندر وصف تو عجز است توانایی منسوانح العشّاق +xa0نوشته شده در xa0۱۳۹۶/۰۶/۱۹ساعتxa0&nbsp توسطxa0میناxa0 |xa0 ...

«آنچه هملت میداند و میخواهد بداند او را از دنیای خود دور میکند. او نمیتواند با محیط خود سازگار شود. پس نقش آدمی خُل و دیوانه را پیشه میکند. در این جهانِ دروغین، دیوانگی؛ ماسکی است که به وی امکان میدهد به هر آنچه میاندیشد بیندیشد و از ریاکاری بپرهیزد و به کسی که محترم نمیشمارد، احترام نگذارد. در سایهی طنز است که میتواند صداقت خود را حفظ کند»نمایشنامهی هملت شاهزاده دانمارک. ترجمهی بهآ...

. من از هوای جنوب یک هفته هوای فروردین دزفول را یادم است، آن هم تعطیلات نوروز سال 58 در پایگاه وحدتی، و بیست سال بعدش، تابستان سال 79 نیز به اندازه پنج دقیقه - که از ماشین ایذه پیاده بشوم بروم داخل سالن فرودگاه - هوای اهواز را! این تجربهی گرمای چهار پنج دقیقهای تنها خاطره من از اهواز است که... ف...

xa0 کسی را مدتیست دورادور در اینستاگرام میشناسی و او تو را نمیشناسد. و چندباری اتفاقی اینور و آنور دیدیاش، حالا امروز عصر فهمیدهای در خانهی پدری تو ساکن است! در خانهای که تو چهل و چند سال در آن نفس کشیدهای دارد نفس میکشد. دلم میخواهد بروم و ازو سوالاتی بکنم. اینکه: هنوز هم یاکریمها میآیند و روی حباب چراغ حیاط لانه میکنند؟ هنوز آن میخ طویله و طناب بریده با هزار گره به دیوار حیاط است؟ هنوز هم گربهها در پشتبام آشپزخانه بچه میزایند؟ زنگ درِ خانه که با هر فشار آهنگش عوض میشد هنوز رو به راه است؟ هیچ ا...

. آن حال سادهام کی ناپدید شد؟ از نقلها گذشت فعلی بعید شد دیروزِ مستمر، امروز ِ ضدِ حال مستقبلی شد و حالم شهید شد! مینا/92 xa0 ای حالِ نامعلوم... آروم باش... آروم... ...

... امام در روز عاشورا وقتی که دشمنان به حرم و خانوادهی ایشان حمله کردند، این جمله را گفتند: «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِين؛ فَكُونُوا أَحْرَاراً فِي دُنْيَاكُم: اگر دین ندارید؛ آزاده باشید» روضهخوانها معمولا این جمله را این چنین ترجمه میکنند: اگر دین ندارید «لااقل» آزاده باشید. ولی در کلام امام حسین «لااقل» نیامده است و این کلمه را آوردن، لطف و حسن و عمق این جمله را کاملاً میگیرد. در واقع در کلام امام، یک معادلهی بسیار مهمی برقرار شده است؛ گویا آزاده بودن، عدل دینی بودن است. اگر کسی «آزاده» بود...

... چهارپارهای برای دومین سالروز رفتن مادرم از خانه . تا که جوراب و کفش پا میکرد میدویدیم، مضطرب، پُرسان که کجا؟... زیر لب چنین میگفت: خسته از دستتان شدم، ای امان! . از غم ِ رفتن و نیامدنش مجتبی ناله بود و حالش بد گریه میکرد که: غلط کردم! اشک میریخت که: نرو... باشد؟ . چادرش را به قهر سر میکرد اخم کرده به سمتِ در میرفت از درِ خانه تا ته کوچه بینگاهی به پشتِ سر میرفت . میدوید و نرو نرو میگفت مجتبی نادم از خطاکاری من که تنها نگاه میکردم منتظر تا که: مثلِ هر باری- رفته بهر خرید سبزی و نان از سر کوچه...