هوای خوش شکوفایی

. داشتم فکر میکردم چه شطحی درین مصرع حافظ نهان و آشکار است از آنگونه که ابوالخیر سر داد که «لیس فی جُبّتی سوی الله»... و به یاد تعریف شطح از استاد کدکنی در مقدمهی طولانیِ کتاب دفتر روشنایی افتادم. بخشی از آن را همخوان میکنم: . «سبحانی ما اعظم شانی (بایزید متوفی 261) اناالحق (حلاج مقتول در 309) الصوفی غیرمخلوق (ابوالحسن خرقانی متوفی 425) لیس فی جبتی سوی الله! (ابوسعید ابوالخیر متوقی 440) تناقضی که در جوهر این گزارهها نهفته است، چنان آشکار است که نیازی به توضیح ندارد: قطرهای که دعوی اقیانوس بودن کند، دعوی او یاوه است و گزافه. اما همین گزارههای یاوه و گزافه را اگر از دید دیگری بنگریم، عین حقیقت خواهد بود. مگر دریا جز مجموعه بی شماری از قطرههاست؟ اینجا مجال مته به خشخاش گذاریهای معمول نیست. فقط...

شهریور دو سال پیشتر که بشور و جمع کن داشتم برای آمدن به آپارتمانی که در آن ساکنم، نوشتم: همیشه زودتر از آنکه باید آمادهی رفتن میشوم! همه چیز را جمع میکنم خندهها و بیتابیها را هم؛ باربرها بیاحتیاطند این بار باید بغضهای ترکخورده را هم لای روزنامه بپیچم! :: البته پیش از آمدنم، دقیقا همون روزهای بپیچ و جمع کن، همهی اون بغضها شکستند و هزار تکه شدند... خوشبختانه امسال هم مهمان همینجام. همین آپارتمان ِ جنوبی ِ روزش تاریک!؛ خانهی استیجاری - به واقع - از مصادیق منزله؛ آنجا که فرود آیند اقامت موقت را. . رها دو سال پیش همین روزها ...